christavandenberg.nl Zeelucht

Zonder Werkboek, ISBN 90 6665 645 X , SWP Uitgevers BV

Het was bijna lunchtijd. Onbewust versnelde Hans zijn pas. Nog even en de boulevard zou krioelen van de werkende mensen die vrolijk en onbezonnen hun welverdiende geld uitgeven. Waarom was hij dan ook uitgerekend naar Kijkduin gegaan? Als hij ergens de kans liep oude bekenden tegen te komen dan was het hier wel. En opmerkingen als ‘Een man met jouw kwaliteiten vindt toch zo een baan’ en ‘Heb je het daar al geprobeerd, ik hoor dat ze mensen nodig hebben’, daar zat hij nu echt niet op te wachten. Twee jaar terug toen hij net werkloos geworden was kon hij dergelijke peptalk nog waarderen, maar na ruim honderd brieven en zes sollicitatiegesprekken zag hij de toekomst al lang niet rooskleurig meer in.

Klokslag half een arriveerde hij bij de bushalte, een minuut te laat. In de verte zag hij de achterkant van bus 4 uit zicht verdwijnen. Hans besloot een krant te kopen bij de kiosk. Met ‘Het Parool’ in de hand liep hij langs de etalages vol goedkope dameskleding terug naar de halte, waar op hij op de stoeprand ging zitten. Tien minuten in de warme middagzon. En een hele ochtend op het strand, zonder verplichtingen. Werkloos zijn heeft toch ook voordelen, dacht hij terwijl de bus in zijn ooghoek opdoemde.

Thuisgekomen bekeek hij vluchtig de post, gaf de kat een aai over haar bol en deed het raam open. De knoflooklucht van gisteravond hing nog in de kamer. Hans zag dat het lichtje van het antwoordapparaat knipperde en ging naast de telefoon zitten in luisterhouding. ‘U heeft twee nieuwe berichten’, klonk het kil. Met krakende stem kondigde zijn reïntegratie-adviseur aan dat hij misschien iets had gevonden. Belde Hans hem even terug? Het tweede bericht bleek van ene Laura Michiels te zijn, die via via had vernomen dat Hans wel in was voor wat regelwerk. Zwart regelwerk. Er was haast bij, dus als ze morgen niets vernomen had, zou ze iemand anders vragen.

Licht opgetogen belde Hans zijn reïntegratiebureau. Hij had al maanden niets van zijn bemiddelaar gehoord, dus was erg benieuwd. Zijn enthousiasme verdween helaas weer snel toen hij hoorde dat het bedrijf dat naarstig op zoek was naar een accountmanager met zijn specialisme helemaal in Groningen was gelegen. “Denk er maar even over na”, zei zijn adviseur, “dan hoor ik morgen wel wat je er van vindt”. Verbouwereerd hing Hans op. De baan klonk als iets waarvoor hij geknipt was, maar wilde hij wel verhuizen naar het Noorden? En zijn vrouw en kinderen? Hij liep naar boven en zette de computer aan. Terwijl het oude ding langzaam opstartte, belde Hans Laura Michiels om te kijken wat zij hem te bieden had. Veel meer dan een eendagsklusje was het niet en de geboden vergoeding was zeer redelijk. Hij nam het werk zonder aarzelen aan. Al het extra geld was welkom, zeker nu hij over een maand geen ww-uitkering meer zou ontvangen en hij voor bijstand niet in aanmerking kwam vanwege hun eigen huis en de baan van zijn vrouw. Hij startte internet explorer en ging naar de site van het Groningse bedrijf. Het bleek een klein, informeel bedrijf te zijn met grote klanten en tot zijn verbazing was de directeur niemand anders dan zijn vroegere schoolvriend Karel. Dit kon niet mis gaan!

Zou hij nu eindelijk verlost zijn van de wekelijkse sollicitaties, het urenlange zoeken naar vacatures, het onbegrip van zijn vrienden en de vaak slecht geformuleerde afwijzingsbrieven? Hans kon het haast niet geloven. Met een biertje in de hand belde hij zijn vrouw. Ze was in vergadering, maar de receptioniste liet een boodschap voor haar achter. In afwachting van zijn vrouw’s telefoontje sloeg Hans de in Kijkduin gekochte krant open. Een bericht trok al snel zijn aandacht: ‘Ontslagen door wanbeleid’. De directeur van een Gronings bedrijf had zodanig wanbeleid gevoerd, dat zijn voltallig personeel nu plotseling op straat kwam te staan. Belachelijk dat zo’n man gewoon zijn gang kan gaan, dacht Hans en razend benieuwd sloeg hij de bladzijde om voor het vervolg op pagina 3. Vanaf het grijze papier keek zijn oud-klasgenoot hem strak aan. ‘Directeur Karel Manstra per direct op non-actief gezet’ prijkte het onderschrift. Toen ging de telefoon. “Nee schat, ik belde zomaar even”, zei Hans. “Zullen we vanavond broccoli eten?”.

 

 
Life after Pinochet

Life After Delft: No more Suriname food

Dutch Talk

Dutch Talk

Standplaats Sjanghai

 

terug naar boven